Archief beheerder
Vandaag heb ik een wandeling gemaakt op het hoog gelegen Watersley in Sittard en ben met veel verrassingen thuisgekomen.
In eerste instantie dacht ik dat ik niet veel te zien zou krijgen. De lager gelegen delen die normaal vergeven zijn van bloemen en insecten in deze tijd van het jaar, zijn nu moeras geworden door de vele regenval en er staat flink wat water. Er is geen bloemetje meer te zien, alles is al uitgebloeid. Maar, het is een gebied wat ook heuvels heeft met veel verschillende begroeiingen. Dus maar eens bergopwaarts gelopen.
Het eerste beestje dat ik tegen kom is meteen iets bijzonders. Een Cylindromyia Bicolor, een sluipvlieg waarvan ik in 2011 de eerste waarnemer in Nederland was. (Click op cirkel voor vergroting).
Het tweede beestje is óók al een bijzonderheid … Een driekleurige sluipwesp waarvan die drie kleuren steeds terug komen. In zijn voelsprieten en op zijn achterlijf.
De wesp heeft een nogal moeilijke naam. Agrothereutes Abbreviatus en is zeldzaam in Nederland.
Reptielen leven er ook. Met name levendbarende hagedissen kun je er vaak aan treffen. Ik zie een paar hele kleine jonkies op een boomstam. Die zijn echter niet zo gediend van een camera en glippen elke keer weg. Ik heb echter geluk want na een tijdje proberen valt mijn oog op een groot volwassen exemplaar in een braamstruik. Die heeft het wat hogerop gezocht en zit lekker te zonnen. Voor mij en mijn camera heeft die helemaal geen interesse en hij blijft onverstoord zitten. Een wonder, maar ik maak er dankbaar gebruik van.
Een breed aanbod vandaag van allerlei verschillende beauties of nature. Zo zie ik een St. Jansvlinder, een nimfje van een mooie wants, genaamd Eurygaster Testudinaria en nog een aantal sluipvliegen. De namen kun je zien als je de foto’s aanklikt en vergroot bekijkt. En ook sprinkhanen natuurlijk, daar zijn er genoeg van.
Libellen? Ja, die zijn er ook. Ik tel minstens 8 Blauwe Glazenmakers … In de lucht wel te verstaan. Dat is balen, maar …. Uiteindelijk is er toch eentje die moe geworden is en even gaat uitrusten op een verdord plantje.
Dan beland ik bij het mooiste beestje dat ik deze dag voor de lens krijg. Een bijzonderheid ?… Nee, een heel gewoon kevertje.
Wat heet gewoon, dit Hennepnetelgoudhaantje schittert in al zijn pracht.
Een echte ieniemienie, maar dit beestje is wel dé beauty van de dag wat mij betreft !
Het was een heerlijke dag vol mooie ontmoetingen. Ik hoop dat óók jullie kunnen genieten van al deze beauties.
*******
Er zijn zoveel juffers en libellen te zien maar ik blijf het spannend vinden. Dat geldt misschien niet voor jullie maar dat is dan jullie pech 🙂
Een nog niet uit gekleurd Lantaarntje…
Er zijn uiteraard ook andere beestjes in de tuin aanwezig, hoewel wat minder prominent aanwezig. En vaak ook niet zo gemakkelijk op de foto te zetten.
Zoals een Groene vleesvlieg
En een kleine wants met een moeilijk naam. Ik denk dat het een Scolopostethus affinis is. Wél een mooi wantsje vind ik.
Vandaag kwam er een onweersbui opzetten. In zeer korte tijd werd het donkerder en donkerder. Juist op dát moment trof ik in de tuin een juffer die ik nog nooit eerder gezien had. Hij/zij bleef ook niet op me wachten en ging op een heel donker plekje zitten. Met flits is het niks geworden, een geheel witte libel. Dan maar een ruisfoto, jammer maar ik ben blij dat ik deze nieuwe soort voor mij toch heb kunnen kieken.
Bruine Winterjuffer
Die soort hoort trouwens bij de familie pantserjuffers … Dat wist ik helemaal niet.
Ik kende tot nu toe alleen maar de Houtpantserjuffer. Heel prominent aanwezig momenteel.
Wéér libelles hè hè…, maar zeg nou zelf … je blijft er naar kijken. Macro’s onthullen échte schoonheid die velen nooit waarnemen !
*******
Ze zitten niet vaak stil, al die libellen en juffers in de tuin …. Maar áls ze dan even gaan zitten, grijp ik meteen mijn kans.
Weidebeekjuffer
Veel soorten zijn dagelijks te zien … Maar de Zwarte Heidelibel is een soort die ik vrijwel nooit in eigen tuin tref. Gisteren zomaar uit het niets een koppeltje en ze hebben ook al eitjes gedropt in één van de vijvers. Het mannetje wilde wel even poseren.
Je kunt de cirkels aanklikken om de foto’s in het groot te bekijken.
Met grote ogen ziet een van de vele Houtpantserjuffers mijn camera dichterbij komen.
En de kleinere juffertjes? Nou, inmiddels zijn dat voornamelijk Koraaljuffers en Lantaarntjes.
Er vliegen ook al Blauwe Glazenmakers en Keizerlibellen, maar die zijn té vliegensvlug op dit moment. Misschien later een kansje.
*******
Afgelopen zondag ben ik naar een bos aan de rand van Sittard geweest genaamd de Schwienswei. Vorig jaar zomer zag ik hier tientallen Smaragdlibellen vliegen en kon toen maar geen geschikte foto’s schieten. Aangekomen bij de visvijvers die in dit bos liggen bleek al snel dat er geen enkele Smaragd rondvloog. Ik zag alleen wat juffers en niet meer dan twee Keizerlibellen.
Het was een beetje miezerig weer, maar wel warm. Hier in het bos had ik ook geen last van de harde wind waardoor ik toch nog wel wat leuks kon fotograferen. Zo trof ik een Geelsprietdikkopje, mijn eerste dit jaar en een vlindertje van de rode lijst.
Verrukt raakte ik toen ik een klein vliegje zag aan de waterrand. Een zwart wapenvliegje met een paar gele stippen. Het is een Zwart Verfdrupje en ook een zeldzaam beestje. De foto is slecht, maar ja …. Het licht was dan ook beroerd en de vlieg wilde niet eventjes voor mij poseren. Daarom in een kleiner formaat.
Ook een rode lijst soort is de Reuzengoudhaan. Die tref je hier in Limburg wel vaker aan maar is toch blijkbaar nog steeds zeldzaam. Ook deze foto is niet geweldig en verdient dus ook geen groot formaat. Wil je beide foto’s toch wat groter zien dan kun je er eenvoudig even op klikken.
Een interessante plek, zoveel rode lijst soorten in het zelfde gebied maak ik ook niet elke keer mee natuurlijk.
Maar, in de titel heb ik het over een griezel. En daar ga ik nu dan ook mee eindigen.
Het gaat zich om een Daas. De meeste mensen kennen een Daas als een eng stekend monster waar je verre van moet blijven (als dat lukt) Alle Dazensoorten, en dat zijn er heel wat, hebben echter prachtige ogen.
Deze hoort bij de familie Knobbeldazen, welke het is weet ik nog niet.
In elk geval had ik van deze niks te vrezen. Op deze zondag was deze vlieg helemaal niet geïnteresseerd in mensenbloed en liet zich uitgebreid op de foto zetten, ondertussen met zijn dikke vette tong een rietblad aflikkend.
Zo zie je maar, de grootste griezel in deze reeks brengt mij het grootste genot van deze dag. Op naar het volgende avontuur.
#######
Gisteren en vandaag waren niet bepaald van die heerlijke wandeldagen maar ik ben er toch voor gegaan. Het was al zo lang geleden dat ik de natuur in getrokken ben. Wat wil je ook met zo’n groot aanbod aan beestjes in mijn tuin. Ik ging mijn geluk weer eens beproeven met een uitstapje naar Watersley en de Kollenberg te Sittard.
Het was flink bewolkt, dreigende luchten. Gelukkig bleef het bij dreigen.
Ik had niet verwacht om veel leven aan te treffen en dat was ook zo … In eerste instantie moest ik het doen met een paar Roestbruine Kromlijfjes. Dat zijn gek uitziende vliegen waarvan het achterlijf helemaal opgerold is naar binnen toe.
Deze lijkt me wel uit te lachen … Lekker Puh, denkt ie en steekt zijn tong naar me uit.
Geen vogels op de Kollenberg vandaag … Het is er vochtig broeierig warm en niet erg aangenaam. Door een heel groot onkruidveld baan ik me een weg op zoek naar iets leuks. Vlinders zijn er hier wél te vinden.
Ik kom uit bij het veldrijderspaadje waar ik berg af wil lopen en dan breekt toch de bewolking een beetje en wordt het zowaar nog een beetje zonnig.
Hier aan de bosrand zie ik opeens een heel klein muisje.
Het beestje is totaal op zijn gemak en lekker onderuit zittend wat van het groen aan het oppeuzelen. Het lijkt zich totaal niets aan te trekken van mijn aanwezigheid.
Ik loop naar beneden en kom dan in de weilanden van Watersley terecht. Hier tref ik meestal ook wel iets leuks aan. Zou dat deze keer ook het geval zijn?
Ja hoor … Al snel zie ik iets fel roods voorbij vliegen. Een vlinder met deze kleur? Wat zou dat kunnen zijn? Het moet wel iets bijzonders zijn. Gelukkig zie ik het beestje neerstrijken in een hazelaar iets verderop en kon ik een foto maken. Geen rood te zien, dat is alleen zijn onderkant maar de bovenkant mag er ook wezen. Het was in die struik wel een beetje donker waardoor de foto niet optimaal geworden is.
Het is een Spaanse Vlag, een nachtvlinder die zeldzaam is.
Zo zie je maar, nooit de hoop opgeven. Ik ben inmiddels bijna bij de auto beland en maak dan nog een foto van een paar koeien die liggen te luieren in het kortdurende zonnige momentje.
Het was ondanks de weersomstandigheden toch wel een lekkere wandeling. Vandaag (zondag) ben ik er wederom op uit getrokken. Maar dat bewaar ik nog eventjes voor een volgende keer.
#######
Welkom op Sandra's FOTOblog 