Archief beheerder
De verwachtingen waren hoog gespannen voordat we naar Corfu vertrokken. Welke vlinders zou ik daar aan gaan treffen.
Buiten alle “gewone” soorten, die ook hier in Nederland voorkomen, heb ik toch een drietal soorten getroffen waar ik helemaal niet aan had gedacht. Nadat we het Byzantijnse kasteel in Krini bezocht hadden zijn we een beetje ten zuiden van Paleokastritsa beland in een vallei genaamd Ropa Valley. Een heel groot, beetje moerasachtig gebied met veel onkruid en hoog gras. Ideaal voor beestjes.
Een paar stappen van de auto verwijderd zien we talloze van deze kleine vlindertjes.
Ik denk meteen aan Sleedoornpage, maar het zijn Iepenpages.
Het is duidelijk te zien dat het er ook eentje is uit de familie Blauwtjes. Grappig met zijn zwart/wit gestreepte poten en sprieten.
Een paar dagen later had ik weer een leuk moment. Plotseling zie ik een grote créme kleurige vlinder met wat zwart. Koninginnenpage?
Nee, die ziet er toch anders uit. Een Koningspage dan? Ook niet … Bij de Koningspage lopen de strepen door naar onder op de vleugel. Uiteindelijk ben ik er afgelopen weekend achtergekomen dat er zoiets bestaat als een “Zuidelijke Koninginnenpage”. En dit is er zo eentje.
Nadat deze het “hazenpad” had gekozen zag ik meteen een volgend hoogtepuntje. Een IJsvogelvlinder.
En wat het nog een beetje leuker maakt, de “Blauwe Ijsvogelvlinder”. Dit is zo’n puur toeval, puur geluk momentje.
IJsvogelvlinders hebben altijd de neiging hoog in een boom te gaan zitten, zo ook deze. Ik ben dan ook een stuk op een rotswand geklommen om ongeveer op gelijke hoogte te komen met het beestje.
Dan heb ik nog een paar leuke foto’s van de voorgangers van vlinders … Een paar mooie rupsen.
Allereerst de Ringelrups, nieuw voor mij maar hier in Nederland ook normaal naar het schijnt.
En nog een hele mooie maar oh zo “gewone” rups van een Groot Koolwitje. Deze wou naar een takje toe dat net te ver weg was.
Toen heb ik het takje maar eventjes een heel klein beetje dichterbij gehouden ….
Zo maar wat vlindertjes op Corfu….nou ja, zo maar…
Er komt zeker nog een derde deel, want ik heb nog véél meer beestjes gezien.
Het reisverslag met fotoreportage is klaar.
Door hier te klikken kun je snel gaan kijken als je nieuwsgierig bent naar dit mooie idyllische Griekse eiland. Het kan 4-5 seconden duren voor je op de pagina komt i.v.m. de zeer vele (meer dan 100) foto’s !
Veel kijkplezier !
Van 13 t/m 20 mei zijn we met vakantie geweest naar Corfu, een zeer groen Grieks eilandje. Het foto-reisverslag is in de maak en zal binnenkort verschijnen.
Op deze vakantie trof ik echter behoorlijk wat wildlife aan, met andere woorden, heb ik nogal veel beestjes op de foto gezet. Daarom ga ik hier een paar blogs over maken, los van het reisverslag.
Het eerste Wildlife-blogje gaat over; De Hardoen …..
De rest blijft nog even een verrassing.
Wat is een Hardoen?
Het is een hagedis uit de familie der Agamen. Eén van de weinige soorten Agamen die in Europa voorkomen. Een Agaam is een soort Leguaan. De meeste soorten leven in Afrika en Azië.
Ze leven voornamelijk van kleine ongewervelde diertjes maar ook gewervelde slachtoffertjes lust die wel. Ook eet hij plantenbladeren en bloemen.
Hun kleuren kunnen verschillen van grijs-bruin tot zwart met kleurtjes. Als ze opgewonden raken of zijn wordt hun kop oranje.
Op Corfu hebben we ze alleen aan de oostkant van het eiland gezien. Eerst een aantal bij het paleis van Sissi en later een heleboel in Corfu stad bij het oude fort. In bebouwd gebied dus.
Ze zijn redelijk dicht te benaderen, niet heel bang. Eerder een beetje afwachtend maar heel alert. Ze zijn razendsnel en rennen heel grappig. Ook klimmen ze heel goed.
Het zijn ook zeker geen kleine rakkers. Sommigen waren wel 30 cm. tot 40 cm. groot.
Er waren er ook twee die een boom tot hun territorium gemaakt hadden. Met een hol in een afgezaagde boomtak. Het is vast een stelletje.
Met knikkende kop communiceren ze met elkaar, wat eigen is voor deze soort. Andere hagedissen hebben weer hun eigen manieren die echt soortafhankelijk is en niet herkenbaar voor andere soorten. Rassenmix komt dus niet voor.
Niet van het bestaan afwetende van de Hardoen, was dit treffen een erg leuke verrassing. We hebben ons kostelijk geamuseerd met het kijken naar en het fotograferen van deze beesten.
Momenteel is er dagelijks gigantisch veel te zien in de tuin. Het stikt er werkelijk van de juffertjes.
Vuurjuffers, Azuurjuffers, Lantaarntjes…..
Deze lantaarntjes zijn helemaal vers en nog niet volledig op kleur. Voordeel is dan wel dat ze nog niet zo’n haast hebben met weg te vliegen.
Langzaam aan beginnen ook de planten aan de waterkant te bloeien. Zo staat er plots een Blauwe Lis mooi te wezen in de zon.
Ook de Bosaardbeitjes staan volop in bloei. Een gulzige Zwartbronzen Zandbij strooit met stuifmeel als hij aanvalt op al dat lekkers.
Een Metselbijtje is ook al gek op aardbeien ….
Ook het Waterdrieblad heeft veel aantrekkingskracht. Op de heel aparte bloemen van deze plant kan een zweefvliegje maar geen genoeg krijgen van de nectar.
Het is me nooit eerder opgevallen dat deze zweefvliegen ook een beetje fel blauw op hun achterlijf hebben. Zon en fel witte bloemen is een lastige combinatie op een foto.
Het was weer amusant vandaag in den tuin…. 🙂
Met groot plezier wil ik jullie laten zien hoe de eerste resultaten geworden zijn met wéér een nieuwe camera.
Na mijn laatste blog was ik nogal teleurgesteld over de resultaten die de nieuwe Nikon P520 me brachten. Macrofoto’s perfect maar de 42 x zoom stelde toch enigszins teleur. De P90 die ik heb vind ik overall genomen beter in kwaliteit en kleur en 24 x zoom is toch ook niet niks. Maar ik dacht tóch maar eens over stappen naar iets geheel nieuws voor mij; Spiegelreflex !
Ik heb lang vast gehouden aan het idee dat ik niet met lenzen wil slepen maar ik krijg toch langzaam behoefte aan meer, aan nog beter. Ook als dat betekent dat ik dan toch maar meer mee moet nemen op mijn tochtjes.
Dus heb ik de Nikon 520 weer verkocht. Ik ben gevallen voor de Sony Alpha 300. Prima reviews en ik ben nu al bijzonder tevreden met de eerste foto’s. Een nieuwe wereld voor mij persoonlijk omdat ik nu niet meer hoef te proberen om binnen vijf cm. van een beestje te komen. Ze vliegen ook niet meer zo snel weg want het lukt nu al heel mooi vanaf een halve meter.
Ik heb er 3 lenzen bij gekocht. Een Minolta Beercan 35 – 70 mm. Een Sigma 100 – 300 mm. En een Cosina Macro 100 mm. Met die laatste zijn al deze foto’s genomen.
De volgende foto is zelfs de allereerste foto die ik gemaakt heb. Gewoon om de camera eens even uit te proberen. Ik was zeer verbaasd dat ik meteen met zo’n verrassende foto dit nieuwe avontuur kon beginnen. Nog meer verbaasd dat “Vroege Vogels” hem gelijk als favoriete foto van de redactie plaatste;
Een Witte Tijger die toevallig op het keukenkastje zit.
Als je pas ’s avonds laat thuis komt van je werk, en dan pas je nieuwe aanwinst kunt bekijken, dan is zo’n mooi tijgertje een leuk proef-“konijn” .
Dus in de ochtend maar eens de tuin in. Mazzel, prachtig weer en heel wat beestjes aanwezig.
Een kleine bijtje zit op het insectenhotel.
En ik kan een Bont Zandoogje van de zijkant fotograferen.
Zelf ben ik erg tevreden met deze alweer “oefenfoto’s”.
De camera bevalt wonderwel en deze 100 mm. macro lens is echt heel goed. De kleuren vind ik mooi en dat de achtergronden zo vervaagd zijn kan me ook heel goed bevallen. Alleen is het formaat van de foto’s wat aan de kleine kant. Daar moet ik iets aan doen.
Benieuwd wat jullie vinden van deze vernieuwende stap van mij en natuurlijk van de eerste resultaten.
Welkom op Sandra's FOTOblog 