Archief voor de ‘natuur’ Categorie
Terug van weggeweest. Een week Madeira heeft ons weer helemaal opgepept.
Er was enorm veel te zien, ik heb ongeveer 900 foto’s gemaakt … pfff, nee hoor, die ga ik niet allemaal hier neerzetten.
Ik heb er een aparte pagina voor gemaakt die je hier https://sandrabrennand.wordpress.com/madeira-14-jan-21-jan-reisverslag/ kunt bekijken. Of in de linkerkolom bij “mijn andere pagina’s” .
Zo komen er naast een uitgebreid verslag ook veel landschapsfoto’s voorbij maar ook vogels zoals de Madeira vink
en andere beesten zoals de Madeira muurhagedis.
Ook de eilandheidelibel
en het Madeira bonte zandoogje komen aan bod.
Veel plezier!!
Wat plaatjes die zijn blijven liggen van de afgelopen maand.
Allereerst een foto genomen op de Kollenberg te Sittard.
Vergane glorie bij deze geweizwammetjes…
Dit zijtakje van de beek in Susteren was twee weken geleden nog bevroren en toen maar een meter breed … beetje overstroomd dus.
Een glibberige gele trilzwam van dichtbij …
Een bang konijn, bleef neer gedoken zitten. Dacht dat ik hem niet zag …
Geen aantrekkelijke titel, maar zo is mijn stemming … het houdt maar niet op met dat miezerige weer.
En toch wou ik even naar buiten, tegen beter weten in.
Aangezien er nauwelijks kleur is te zien dacht ik dat het misschien beter was om alles maar zwart/wit te plaatsen.
De Meulen te Sittard heeft heel wat water te verstouwen want het peil is nog steeds niet zo laag als normaal. Dit is een restaurant dat op deze manier zijn eigen stroom opwekt.
Nu begint het ook nog te regenen. Het blijft dus bij een korte wandeling langs de Geleenbeek.
Met een laatste foto van de vistrap ga ik naar huis, voor een bakje troost 😦
De zaterdag begon met zon en blauwe lucht … mooi, perfect voor een wandeling.
Allereerst ging ik naar Geleen, een gebiedje onderzoeken waar ik nog niet geweest was.
Op zich zou dit best een leuke plek kunnen zijn voor veel vogels, maar dat was helemaal niet het geval. Het enige vliegende wezen hier aanwezig was een torenvalk.
De volgende stop zou worden een bos een paar kilometer verder gelegen. Ook hier was ik nog nooit geweest. Op google earth had ik gezien dat er een ven moet liggen midden in dat bos.
Eenmaal daar met de auto concludeerde ik dat dit een privé bos is, helemaal omheind met prikkeldraad. Dat ging het dus niet worden. Omdat ik toch al op de weg richting het dorpje Obbicht zat ben ik doorgereden om te zien of de Maas hoog zou staan.
Dat was duidelijk … flink hoog water, de bosjes staan zelfs onder. De Maas is een breed meer geworden.
Wandelen is ook hier niet mogelijk … Maar, ik ben nu ook niet ver van Grevenbicht vandaan. Daar ligt een gebiedje genaamd de Elba. Misschien dat ik daar een wandeling kan maken.
Ik kan hier nog net wel over het pad lopen. Normaal gesproken is het waterpijl van de Maas hier 3 tot 4 meter onder het pad … behoorlijk hoog water dus, maar ik houd de voeten droog.
De lucht trekt steeds dichter met schapenwolkjes en de zon blijft weg … Weilanden nodigen niet uit om erdoor te struinen want die staan flink onder water.
Opvallend is het dat er helemaal nergens vogels zijn … Alleen wat reigers. Denken die dat er visjes zwemmen in een weiland? Nee .. er is weinig meer te zien dan glinsterende luchtschaapjes.
Maar, nu ik toch in Grevenbicht ben is het ook niet ver meer naar het dorpje waar ik laatst die twee steenuiltjes had gezien. Dan daar toch nog even naartoe rijden.
En ja hoor … één steenuiltje. Bijna niet te zien tussen de takken. De zon is inmiddels helemaal weg en dat is jammer voor de foto want deze keer keek het uiltje me wél recht aan.
Ze zijn zo klein dat ik deze alleen maar zag omdat die gele ogen me aanstaarden … anders had ik hem zo over het hoofd gezien.
Het heeft geen zin om nog verder op avontuur te gaan. Er zijn al heel wat uurtjes verstreken ondertussen en mijn maag begint te rammelen.
Er was ons een nevelige doch droge dag beloofd deze woensdag. Groot was dan ook de vreugd toen net na de middag het zonnetje te voorschijn kwam. Gauw op pad, voor je het weet is het al weer donker.
Waarom her-ontdekkingsreisje? In de zomer was dit mijn ontdekkingsreisje zoals sommigen misschien nog wel weten. Een onverwachte ontdekking van een meertje en een bijzonder insecten rijk gebied.
Eigenlijk ging ik hier naar toe omdat er hier heel erg veel bessenstruiken zijn en ik de grote wens heb eens een struik vol pestvogels te treffen. Helaas, dat geluk had ik niet. Maar er waren toch wel wat andere vogels aanwezig.
Ik zag puttertjes, twee groene spechten, grauwe ganzen en de bekende watervogels. En een biddende torenvalk.
Enfin, de opbrengst was een beetje magertjes. Terug naar het bos van “de Schwienswei”. Modderig en glibberig is het daar en het begint ook al wat laat te worden om te fotograferen. Wat gaat de tijd snel en wat zakt de zon vroeg.
Bij de Rode beek zie ik op een hoop rotzooi in het water een grote gele kwikstaart. Als ik me omdraai zie ik een ijsvogel over het water scheren, zo onder de brug door.
Als ik op deze brug ga staan zie ik iets verderop een grote zilverreiger staan vissen.
Ondertussen heb ik toch wel weer wat leuke dingen gezien, voor mij echt genieten op een mooie dag in een verder donkere en regenachtige week. Maar nu moet ik toch gaan opschieten .. zo meteen begint het al te schemeren.
Er is al geen kleur meer te bekennen, maar wel nog spiegelingen in het water.
Dit triootje is al in diepe ruste en voor mij is dit einde wandeling. Tevreden ga ik nog net voor het donker naar huis.
Welkom op Sandra's FOTOblog 