Archief voor de ‘natuur’ Categorie
Afgelopen woensdag was het mooi weer, heerlijk om een wandeling te maken bij Watersley in Sittard.
De bomen zitten vol vinken, ze vlogen op en neer, van boom naar boom. Misschien wel 50 stuks, niet te tellen.
Hier sta ik al op de Duitse grens …
Er zijn nog altijd heidelibelles aanwezig … het wordt koud, maar toch nog 3 bruinrode gezien.
Wat tegenvalt is dat er geen kiekendieven op jacht zijn. Er zijn helemaal maar weinig roofvogels te zien.
Op de Kollenberg is het al niet veel beter …
Misschien komt het omdat er overal boeren bezig zijn de bieten te rooien.
Alleen buizerds en torenvalkjes zijn op jacht.
Maar genieten was het evengoed. Ik heb een lekker frisse wandeling achter de rug.
Afgelopen zondag was het prachtig weer nadat de mist eenmaal weg was. Dan gaan er heel veel mensen aan de wandel leert de ervaring. Daarom even op google earth een plekje in de buurt opgezocht waar het wellicht wat minder druk zou zijn. En dat werd Susterseel, net over de grens hier, in Duitsland.
Een heel goede gok, want het was er stil en verlaten. Je hoorde alleen de vogels en het ritselen van de vallende blaadjes.
Ik had ook gezien dat een stukje van de weg vandaan een klein ven moest liggen … via een heel klein paadje door de wildernis, was dat vennetje zo gevonden.
Het was hier warm en windvrij … er waren nog talloze insecten aktief. Naar schatting een stuk of 30 bruinrode en steenrode heidelibellen. 3 Glazenmakers en nog een bups houtpantserjuffers. En al die libellen waren nog in de paarsfeer.
Houtpantserjuffers leggen hun eitjes in hout. Takken die boven het water hangen, zodat de larfjes zichzelf in het water kunnen laten vallen.
Over aroma gesproken … herfstgeuren zijn heerlijk om te ruiken, maar hier bij dit vennetje hing toch wel een kwalijk luchtje. Dat bleken honingzwammen te zijn, die al in een vergankelijk stadium waren. Heel vies.
Gelukkig was dat niet de enige paddenstoelensoort rond het vennetje.
Op naar een stuk bos waar ik wel al eens eerder geweest ben. Een bos dat heel moerassig is normaal gesproken, maar nu was het gek genoeg relatief droog.
Veel vogels te horen hier, maar zien … ho maar.
Ook hier veel soorten paddenstoelen, die iemand op waarneming.nl voor mij benoemd heeft. Ik zelf weet er namelijk niks van af.
En nog meer paddenstoelen …..
Al met al een fikse wandeling. Maar toen ….
Kwam er een olifant met een lange snuit
En die blies het hele verhaaltje uit.
Een heel mooie rups kwam ik vandaag tegen in de tuin.
Een typische rups die nu in de herfst veelvuldig gezien wordt. Ik had hem echter nog nooit voor de lens gehad tot vandaag. Het is een Meriansborstel.
Deze heeft een vreemd kleurtje .. aan de rozige kant. Normaal zijn ze geel/wit achtig.
Aangezien het een flink behaarde rups is, is zijn aangezicht behoorlijk kaal.
Waar de behaarde vogelnestjes op zijn rug voor dienen? Geen idee.
Een mooie rups … de nachtvlinder die er uit voortkomt is heel wat minder mooi.
Wat eten vossen zoal?
Deze vos is op zoek naar een maaltje, maar wat zoekt die eigenlijk? …
In een weiland, zo onbeschermd zal die niet veel meer kunnen vinden dan muizen of mollen. Niet echt maag vullend volgens mij.
Maar … plotseling zie ik een hertje op de vlucht slaan, een tiental meters van de vos vandaan.
Ook dit hertje lag dus in het weiland, onzichtbaar in het gras
Ze hebben beiden in elk geval een goede neus, want ze roken elkaar … Het hertje is veilig weggekomen.
Geen wonderschone fotoserie deze keer maar wel een spannend tafereeltje. De afstand was ruim 150 meter tussen mij en dit gebeuren.
In de ochtend is er mist … nevelflarden die het landschap een heel ander aanzien geven.
Maar het wordt daarna wel zonnig en blauw.
Zodra het zonnetje ’s ochtends ook maar iets te voorschijn komt, zijn er twee puttertjes van de partij.
Mooie vogeltjes die op het uitgebloeide onkruid af komen. Eigenlijk zou je dat dus niet moeten weghalen … maar het misstaat een beetje. Dat dorre spul is lelijk, maar wel attractief voor allerlei zaadeters.
De foto’s zijn genomen door een nogal vies raam … uhumm, geen tijd om ramen te lappen.
Zodra de mist helemaal weg is, komen ook de rode wouwen in aktie.
Afgelopen donderdag was de eerste nachtvorst een feit. Het gras was helemaal wit.
Het is en blijft toch een mooi uitzicht.
Welkom op Sandra's FOTOblog 