Archief voor de ‘Vogels in het wild’ Categorie
Zondag 16 juni … De hele ochtend was het mooi weer. Blauwe lucht met wat wolkjes en een aangename temperatuur.
In de middag ging ik naar Grevenbicht voor een wandeling langs de Maas. Het gebiedje heet de Koeweide.
De koeien lopen hier echter niet in de wei maar er langs .. Het zijn wilde koeien, en dat vind ik niet zo leuk. Het loopgedeelte is namelijk niet erg breed.
Ik doe maar rustig aan, er zijn genoeg beestjes hier om op de foto te zetten. Kleine vosjes bijvoorbeeld. Het waren er gigantisch veel.
Sommige kleine vosjes waren best groot, en ik hoopte dan ook dat er misschien een grote vos tussen zou zitten .. Helaas, maar ook niet zo erg. De kleine liet zich prima fotograferen.
Toen ik hiermee bezig was landde er een andere vlinder voor me op het pad … Een distelvlinder.
Die koeien willen blijkbaar niet dat ik tussen hen doorloop .. Elke keer als ik wat vooruit liep, deden zij hetzelfde. Gelukkig maar.
De Maas is tevens de grens tussen Limburg en België. Aan de overkant ligt het Belgische dorpje Elen.
De lucht begint helemaal dicht te trekken, de zon komt niet vaak meer tevoorschijn. Ook waait het flink, lastig om insecten op de foto te zetten … maar af en toe lukt het toch. Deze blaaskopvlieg is een vreemd beestje. Grote kop en krom lijf.
Een roestbruine kromlijf is de naam.
Veel vogeltjes ook hier. Gele kwikstaart, grasmussen, rietgors en kneutjes. Het mannetje is in zijn zomerkleed een heel kleurig vogeltje.
Ondertussen hebben de koeien een plekje gevonden onder een boom. Dat is fijn, zo kan ik op afstand passeren.
De Maas is ondiep hier, en niet bevaarbaar … In het voorjaar zaten hier heel veel vogels.
Nog meer distelvlinders dwarrelen om me heen … En gaan zowat elke distelbloem die er is bezoeken.
Een grote wesp komt ook even nieuwsgierig dichterbij … Zeker 3 cm. groot. Het is een grote rupsendoder.
Ondertussen voel ik een paar druppeltjes vallen … Maar ik ben al bijna terug bij de auto. Voordat ik instap zie ik nog iets zwarts in de brandnetels dat nadere inspectie vraagt.
Rupsen … 2 nesten niet ver van mekaar. Maar ik ben niet van plan om in die hoge brandnetels te gaan staan, dus foto’s van een afstandje.
Ik denk dat het dagpauwogen zijn, maar dat weet ik nog niet zeker.
Het begint een beetje te regenen nu, dus tijd om naar huis te gaan.
Bij mijn vorige vakantie verslag van de Azoren vertelde ik jullie dat we meteen daarna ook nog een week naar Tenerife geweest waren.
Dit was een fantastische week, en het foto-verslag ervan is nu ook klaar. Wederom staat de link boven in de blauwe balk, in mijn andere pagina’s links boven of middels het aanklikken van https://sandrabrennand.wordpress.com/tenerife-20-tm-27-apr-reisverslag/
Wat is er zoal te zien in het verslag? Dat zie je in deze collage, maar natuurlijk nog veeeel meer.
Voorlopig was dit onze laatste reis, want morgen (13 mei) begin ik met een nieuwe baan.
—————————————————————————————————————————————————-
Nadat ik zaterdag genoten had van de blauwe kiekendieven gebeurde er nog iets opmerkelijks.
In een boom zat iets te klingelen. Wat bleek, er zat een slechtvalk met bellen om zijn poten. Even later dook er een valkenier op en de vogel vloog naar hem toe. De valkenier gooide vervolgens de valk in de lucht en deze vloog weg naar een jachthutje 100 meter verderop. Tot dusver nog een normale situatie. Maar …
De man draait zich om en gaat weg … Naar zijn auto een heel eind terug, En … rijdt weg. Huh ???
De slechtvalk blijft nog 10 minuten op het hutje zitten en vliegt dan in tegenovergestelde richting weg. Snappen jullie het? Ik niet …
Nu heb ik wel wat info inmiddels en deze man schijnt vaker op de Kollenberg te komen met zijn valk. Het beest is gezenderd dus wel terug te vinden. Maar ik vind het toch een vreemde situatie.
Dan de zondag … Ik ging nog een keertje naar Puth om nu dan de grauwe gorzen op de foto te zetten. Lang zullen ze hier namelijk niet meer blijven want ook deze vogels zijn hier alleen in de winter.
Deze keer had ik meer geluk … Er waren op dat moment 6 grauwe gorzen en één ervan kon ik op de foto zetten.
Voor een lekkere wandeling aldaar had ik een verkeerde dag gekozen. Er was een georganiseerde wandeling dus er liepen een paar honderd mensen. Niet mijn ding … Verder heb ik alleen nog een rietgors man op de foto gezet
Gauw terug naar het kleine dorpje Puth en op naar een warme bak koffie.
Op zaterdag moest ik er eventjes uit na een zware week van werken en ijskrabben om vijf uur ’s ochtends.
’s Morgens was het mooi weer, blauwe lucht maar wel een stevige wind. Ik besloot nog wat af te wachten. In de middag was de wind gaan liggen maar het zonnetje was ook verdwenen. Het was wel een lekkere temperatuur dus, op naar nog een keertje Kollenberg.
Er waren een aantal vrouwelijke blauwe kiekendieven op jacht.
Ik had nog nooit eerder het geluk dat zo’n kiek zo dichtbij op jacht was. Het leek wel of ze totaal geen notie van mij nam.
Erg lang kunnen we niet meer van ze genieten, een dezer weken zullen ze weer vertrekken naar hun broedgebieden.
Zelfs als ze even neerdaalt is dat op een afstand van een kleine 50 meter, vol in het zicht …
Voor een compactcamera toch geen slechte resultaten … ?
Er was ons toch perioden met zon beloofd? Helaas … het bleef flink bewolkt en best een beetje donker. De eerste helft van mijn wandeling was er dan ook niet veel interessants te zien en moest ik genoegen nemen met wat fris groen stermos en wat paddenstoelen.
Ik hoorde wel overal kloppen en roepen van spechten en boomklevers … maar zien, ho maar.
De terugweg langs de beek was wel een beetje leuker. Eerst zag ik weer het witgatje dat ik hier in de winter ook al zag. En al twee maal zag ik een ijsvogel over het water scheren.
De beek is hier ondiep, op de meeste plekken een halve meter en op sommige plekken zelfs nog ondieper. Ik was dan ook verbaasd om te zien dat er hier een bever actief is geweest. Het zijn nog heel verse sporen.
Een stukje verder zie ik boven het water een stuk tak hangen en bedenk me dat dit een heel prima plekje zou kunnen zijn voor die ijsvogel. Aan de kant waar ik loop is precies er tegenover een schuine dikke boom waar ik mooi overheen kan hangen en mezelf kan verschuilen en toch een uitstekende positie heb om de eventuele ijsvogel te fotograferen.
Het duurde niet lang … ik hoorde een schelle toon en wist, ze komt eraan. Ik zoomde alvast in op de tak, en een seconde later landde het ijsvogeltje erop … precies zoals ik al gedacht had.
Door de opwinding had ik toch niet zo’n vaste hand helaas dus de foto is niet helemaal scherp. Het beestje had me ook meteen in de gaten en vloog snel weer weg.
Maar … toch een leuk einde van een verder best saaie wandeling. Op de terugweg in de auto zag ik nog twee keer grote groepen kraanvogels over trekken. Ik kon nergens de auto parkeren … en balen maar die moest ik dus laten “vliegen”.
Welkom op Sandra's FOTOblog 