Archief voor de ‘vogels’ Categorie
Met deze titel eindigde ik het vorige blog toen ik aan de rand stond van die grote witte zilverzandvlakte.
Mijn wandeling gaat nu verder langs de rand van deze vlakte en hier in het rulle zand is er al behoorlijk wat te beleven op beestjesgebied. Allereerst, langs de rand van de Rode beek tref ik een aantal Grote Zijdebijen tussen het Ruig Haarmos.
Ik ga een stukje verder bergop, de heide in, het is hier behoorlijk heuvelachtig.
Zoals het weerbericht al voorspeld had laat de zon het rond het middaguur steeds vaker afweten. Dat is een beetje jammer voor de landschapsfoto’s maar het blijft ook zonder zon een aantrekkelijk gebied.
Als de zon dan toch nog eventjes door komt ben ik juist een flinke, maar zanderige heuvel opgeklommen en al zoekend naar een geschikte zitplek zie ik heel wat insecten in het warme zand. Vooral grote bosmieren, maar dan opeens iets waar ik wel graag wat foto’s van wil maken.
Grote Bloedbijen …..
Terwijl ik bezig ben met deze bijen rent er iets voorbij. Hé, een Bastaardzandloopkever. De kenners onder jullie weten wel hoe moeilijk deze kevers te fotograferen zijn. Ze blijven echt niet voor je poseren maar rennen razendsnel voor je weg.
Maar inmiddels, met wat ervaring met insectenfotografie heb ik wel wat trucjes geleerd. Door het beestje te foppen kan ik ook een foto maken van zijn enorme kaken.
Behoorlijk in mijn nopjes met deze eerste beestjes die ik dit jaar voor de lens krijg buiten mijn eigen tuin.
Inmiddels al bijna vijf uur op pad en het wordt tijd om eens huiswaarts te keren. Terug bij de Rode beek is het gezellig druk geworden met spelende kinderen en zwemmende honden. Momenteel helaas geen panoramamaker ter beschikking dus deze twee foto’s maar naast elkaar geplaatst zodat het toch een beetje lijkt op een panoramafoto.
Bijna terug bij de auto, nog een laatste vogeltje, een Boomklever die druk bezig is met een nestholte te maken.
Een leuke afsluiter zou ik zo zeggen …
Bedankt voor het kijken!!!
*******
Ps, Inmiddels heb ik Adobe op de pc dus nu WEL een mooie panoramafoto van de Rode Beek
(Click picture to see it wider and bigger)
Op Paaszondag is ons een mooie zonnige dag beloofd, althans in de ochtend, en dat leek me een mooie gelegenheid om weer eens naar de Brunssummerheide te gaan. Vroege zonnestralen geven nog een lichtoranje gloed over dit zeer mooie 2000 ha grote gebied, bestaande uit bossen, venen, vennen en spierwitte zandvlakten.
Deze heide is ontstaan op miljoenen tonnen wit zilverzand, hier afgezet in het mioceen, miljoenen jaren geleden toen heel Nederland nog zee was, toen de zeespiegel dus minimaal 100 meter hoger was. (dus wát zeespiegelstijging ?? !!!!)
Een beetje vroeg opgestaan want het is een drukke wandelaarslocatie en de grote bups wil ik graag voor zijn.
De Rode beek die door de heide slingert is op dit stuk zo breed dat het een kleine plas lijkt. Het is een prachtig en groot heuvelachtig landschap dat door deze verschillen een grote druk op de onderliggende waterstromen geeft en daardoor hier vele bronnen doet ontspringen.
Het is momenteel nog rustig en dus heb ik een roerloos wateroppervlak met mooie spiegelingen tot mijn beschikking.
De keren dat ik hier geweest ben liep ik bovenstaand bruggetje over om de grote witte zandvlakte over te wandelen maar dat doe ik deze keer niet. Ik sla linksaf en ga de uitgestrekte bossen verkennen want daar ben ik nog nooit aan toegekomen.
De zon heeft deze plek nog niet bereikt en daarom is het mos nog berijpt.
Het is een echt mooie plek hier met over een paar maanden tientallen meters zonnedauw aan de rand van het water.
Dan ga ik daadwerkelijk aan de wandel … Ik kom hier strakjes vanzelf weer terug. Eerst een stuk langs de rand van het bos.
Het gebied aan mijn rechterkant is afgezet met prikkeldraad omdat het gevaarlijk gebied is… Een groot stuk moeras waar je gevaar loopt erin weg te zinken. Verboden gebied voor de mens. Hier en daar groeit er een vreemd gevormde boom …
In het bos is het heerlijk … Fluitconcerten van allerhande vogels en overal hoor je roffelende spechten. Vele koppeltjes Grote Bonte Spechten zijn er te zien, druk in de weer met z’n tweetjes en regelmatig hoor ik de vreemde toetergeluiden van de Zwarte Spechten. Dan vliegt plotseling zo’n Zwarte Specht vlak voor mijn neus weg … Had ik die maar eerder gezien. Ik zie hem een stukje verder het bos in wel weer neerstrijken. Maak ik toch nog maar een (beetje matige) foto van.
Een omgevallen boom over het wandelpaadje is een mooie zitplaats om te gaan zitten hopen op de terugkomst van die specht. Heel stilletjes zitten en opeens… steken drie reeën over die mij helemaal niet opgemerkt hebben. Dicht bij me zit een Tjiftjaf zijn typische geluid uit te schreeuwen.
De zon doet aardig zijn best en koud is het allerminst. Echt genieten …
Een nieuwe kans om Zwarte Spechten op de foto te zetten krijg ik niet … En de Kleine Bonte heb ik niet gevonden. De Middelste Bonte Specht heb ik wel gehoord maar niet gevonden helaas. Maar ach … die komt inmiddels steeds meer voor in ons landje dus die mogelijkheid krijg ik vast nog wel een keertje.
Een rondje bos van drie uurtjes brengt me terug bij de Rode beek waar ik vervolgens de grote zilverzand vlakte voor me zie liggen. Een klein stukje zandduin op de foto.
Vanaf hier begint er een heel nieuw avontuur waarover ik in een volgend blog zal vertellen.
Over het zilverzand van de Brunssummerheide bestaat interessante documentatie. Er zit een hele geschiedenis aan vast. Wil je daar meer over lezen dan kun je deze pdf aanklikken.
En hier dan nog een prachtige wandelroute door dit schitterende en unieke natuurgebied met ook nog véél meer interessante informatie.
Bedankt voor je bezoek!
*******
Zondag 8 maart, het is prachtig weer in heel Nederland. In Limburg zelfs 17 graden en dat is natuurlijk puur genot na zoveel miezerig en ellendig weer.
Een kort autoritje brengt mij in Grevenbicht waar ik de Koeweide ga bezoeken. Een stukje natuur langs de Maas waar ik begroet wordt door … koeien.
Waar de koeien staan is het nog behoorlijk kaal. Ik had verwacht dat er al wat onkruid en brandnetels zouden groeien en dat er dan ook al e.e.a. aan vlinders en bijen rondvliegt. Dat blijkt valse hoop te zijn … Niks, nada insecten.
Er vliegen wel regelmatig ganzen, eenden en aalscholvers over. Zo zie ik Pijlstaarteenden en Grote Zaagbekken aan mij voorbij trekken. Een grote groep Knobbelzwanen landt op de Maas en even later ook een groepje Zwarte zwanen.
Verder is het vooral lekker in het zonnetje zitten en wandelen op dit rustige plekje waar op deze zonnige dag wonderbaarlijk genoeg geen mens te bekennen is.
De uurtjes vliegen voorbij zonder dat ik al te veel foto’s maak. Een close-up van de stier in het koeien-gezelschap is een leuk afscheid.
Eigenlijk zonde om al naar huis te gaan en dat doe ik dan ook niet …. Ik besluit nog eventjes naar Watersley te gaan om te zien of er daar al wat rondfladdert. Ja hoor, al heel wat Kleine Vosjes en ook een Citroenvlinder waaien voorbij. Naarstig op zoek naar nectar, dat er nog niet is … Er zijn zelfs al paringsdansjes in de lucht te zien tussen de Vosjes die elkaar treffen. Als dat geen voorjaarskriebels geeft … 🙂 Zitten gaan ze nog niet dus geen fotootjes helaas.
Ook hier op Watersley ga ik een tijdje lekker zitten in de zon en zie dan naast me plukjes Kelkmos staan. Mooi om daar eens wat foto’s van te kunnen maken. Opzoeken welke soort het is lijkt me niet te doen. Zóveel soorten Kelkmos bestaan er en ze lijken allemaal op elkaar in mijn ogen.
Na een uurtje houd ik het voor gezien en loop ik naar de auto als ik plots iets hoor ritselen tussen de bladeren. Een muisje misschien?
Ik blijf staan wachten in de hoop dat het muisje (?) nog tevoorschijn komt want dat wordt dan een leuk eind aan dit blogje. Minutenlang wachten levert echter geen muisje op maar er komt opeens toch een klein snoetje tussen de bladeren door koekeloeren …..
Een heus Levendbarend Hagedisje. Die is er vroeg bij …..
En ondanks dat het beestje niet helemaal in beeld wil is dit toch inderdaad nog een leuke afsluiting van dit zonnig blogje.
*******
In het Sittardse stadspark verblijven in de winter zeer veel Kokmeeuwen. Niks bijzonders natuurlijk. Ze zitten overal waar veel mensen komen.
Ze hebben het goed hier. Veel mensen komen hier de eendjes voeren en daar pikken deze Kokmeeuwen hun graantje van mee. Het merendeel van de meeuwen hebben nog hun winterkleed, witte kop met een “oortelefoontje”. Enkele zijn net begonnen aan hun zomermaskertje en zijn al beetje verkleurd zoals de volgende.
De kop van de Kokmeeuw wordt namelijk helemaal zwart in de lente en een klein aantal hebben deze transformatie inmiddels al volledig ondergaan.
Zoals deze dus … gereed…. voor de lente …..
En dan nu maar langzamerhand aan “jonkies” beginnen….
*******
Het is carnavalszondag en echt geweldig mooi weer. Ik begin met goede moed vast een beetje tuinwerk te doen. Dan hoor ik opeens een bekend geluid in de verte. Snel de camera halen en ja hoor… een kleine groep van 64 Kraanvogels vliegt luid tetterend en kwetterend over ons huis. De voorjaarstrek richting noorden is begonnen.
Vorig jaar ben ik het carnaval ontvlucht door naar Susteren’s bos ’t Hout te gaan en dit jaar ben ik na wat tuinwerk wederom naar ’t Hout gegaan. Dit bos heeft altijd wel iets leuks in petto.
Ik ben nog geen 5 minuten aan de wandel als het eerste vogeltje al in mijn vizier komt. Een IJsvogeltje….
Niet zo goed te benaderen als onze eigen inmiddels zo’n beetje vaste tuinbezoekster maar ze laat me toch tot ongeveer 15 meter afstand komen voor ze weg vliegt.
Overal hoor ik Boomklevers met hun typische geluid maar ik krijg er niet een te zien. Ook een Groene specht hoor ik vlakbij lachen maar daarna is het stil, ik kan hem niet vinden. Jammer, ik had erop gehoopt veel vogeltjes vandaag te zien aangezien er geen andere mensen te bespeuren zijn.
Ik zie opeens een trosje Sneeuwklokjes staan … De eerste dit jaar die ik zie en dat is toch ook wel een leuk onderwerp voor wat fotootjes.
Bloemetjes, blauwe lucht, zonneschijn … Dat geeft toch wel lentekriebels.
Ik verlaat het bos en loop naar de Geleenbeek die ligt weer op het grondgebied van Nieuwstadt. Ik heb er al vaker een blogje aan gewijd. Het is er nog kaal en onaantrekkelijk zo vlak na de winter. Het enige dat er te zien is zijn een groep (Grauwe?) ganzen met een ietwat heiige achtergrond. Wat een rust hier….
Ik blijf hier een tijdje rondhangen en op een gegeven moment beginnen de kleuren te veranderen. De zon begint al lichtjes te zakken.
Langzaam loop ik terug naar het bos om vervolgens langs een andere beek terug te lopen. De zon begint nu flink te zakken en dat zorgt voor mooie warme kleuren in dit bos waar de beek doorheen slingert.
En dan komt er een leuke verassing aangelopen … Gelukkig aan de andere kant van het water 🙂 Een kudde koeien die hier het hele jaar door verblijft en ze hebben ook een paar kleintjes bij zich. Een van die kleintjes is helemaal wit en echt schattig.
Ik heb ze een tijdje staan observeren en dat witte kleintje is een koppig beestje met een heel eigen willetje. Eerst gedwee achter mama aan maar als die dan het water oversteekt draait hij zich opstandig om, duidelijk niet van plan zijnd om zijn mooie witte vacht nat te maken.
Netjes volgen
Hij voelt al nattigheid
nee, hier heb ik geen trek in
Gewoon maar verstoppen achter mijn broertje dan ….
Laat de rest maar gaan, ik hoor er niet bij … het witte “zwarte” schaap van de familie 🙂
Maar eh … Dan blijf ik wel helemaal alleen achter …. Hoe moet dat dan?
Hé, er is er nog een die niet mee wil …..
Nog zo’n schatje…
Nog niet zo oud, want “het” heeft nog geen “oorkleppen” in….
Dit was voor mij een mooie “carnavalszondag”…..
*******
Welkom op Sandra's FOTOblog 