Archive for the ‘eekhoorn’ Tag
Net als vandaag was het gisteren prachtig weer. Hoog tijd om weer eens naar de Kollenberg te gaan.
Startend bij Watersley zag ik allereerst een jagende havik. Een boom vol kneutjes was plotseling doodstil. Toen de havik uit beeld verdween begon ook meteen het gekeuvel weer opnieuw.
Het was hier nog heerlijk rustig, afgezien van alle vogeltjes die je overal hoorde in opperbeste stemming.
Een geelgors deed ook al behoorlijk zijn best om een vrouwtje te imponeren. Zij was niet ver weg … Ik zag haar wegvliegen.
Ik zelf had ook wel zin om te fluiten, genieten was het met dit weer.
Op de Kollenberg zelf was het wat minder leuk …. Druk, druk, druk. Honden renden overal door de velden en mensen waren allen uitgelaten.
Plots vraagt iemand mij, ben jij Sandra? Ja, dat ben ik. Bleek dat deze mensen mijn blog toevallig een week geleden ontdekt hadden. Dat was wel leuk.
Op de Kollenberg deze dag alleen maar een torenvalkje gezien en een flink aantal veldleeuwerikken. En verder nog 2 jagende blauwe kiekendieven.
Nou ja, dat is niet helemaal waar. Er vlogen ook andere grote groepen vogeltjes … Dat kan van alles zijn. Kneutjes of groenlingen of …. zeg het maar.
Ondanks de drukte … Heb ik toch een paar uurtjes genoten.
En dan vind ik in eigen tuin ook nog een eekhoorn. Angstig houdt die zich doodstil, hopend dat ik snel weer vertrek. Dat deed ik dan ook na 1 fotootje.
Op dinsdag 27 augustus ging ik van het heerlijke weer genieten op Watersley en de Kollenberg. Er was deze keer heel wat te zien, zodat ik heel eenvoudig meerdere blogs kan maken van deze éne wandeling.
Het verbindingspaadje tussen deze twee gebieden is steil en smal en is omgeven door een dichtbegroeid stukje bos. Het is er altijd een beetje donker en er zitten ook altijd veel vogeltjes. Deze keer hoorde ik opeens vlak voor me en boven me een vreemd geluid. Ik bleef meteen staan natuurlijk. Het duurde niet lang voor ik de veroorzaker van het geluid gevonden had.
Je zou verwachten dat zo’n eekhoorn het meteen hoger op zou zoeken, weg van mij … Zeker als er zoveel vluchtwegen zijn als hier.
Maar nee, het beestje lijkt wel een beetje nieuwsgierig aangelegd.
Telkens weer kwam het achter de dikke stam vandaan om naar mij te kijken.
Ik kreeg op deze manier wel alle gelegenheid om veel foto’s te maken.
Dan kruipt het weer achter de dikke stam en zie ik het even een tijdje niet meer. Ik loop een paar meter door zodat ik de andere kant van de boom kan bekijken. En jawel, het is er nog steeds.
Het hangt daar maar te hangen …
Dan bedenk ik me opeens dat dit wel eens een jonkie zou kunnen zijn. Het hangt er namelijk nogal krampachtig aan zijn nageltjes en lijkt zichzelf niet omhoog te kunnen heffen. Een beetje angstig nu kijkt het vanuit een ooghoek naar mij.
Ik vind het opeens een beetje zielig nu en besluit maar snel door te lopen.
Nog 1 keertje omkijken en ik zie dat de nieuwsgierigheid weer terug geslopen was in dat leuke kopje. Het kijkt me na of ik nu toch echt wel wegga.
Uren lang had ik gewacht tot de zon zou gaan schijnen voor ik aan een wandeling zou beginnen. Als ze doorkwam was dat maar secondenwerk. Om half drie was het al te laat om naar de Doort te gaan, wat ik eigenlijk gepland had. Om toch nog even wat buitenlucht te proeven ging ik maar weer naar de Kollenberg.
Ik was net uit de auto gestapt toen ik de eerste kiekendieven al zag vliegen.
Het waren er zoveel dat ik steeds switchte met de camera en op die manier eigenlijk niks goeds produceerde. Ondertussen hing er vlak voor mijn neus een torenvalkje in de lucht … ook dat zag ik te laat.
Het torenvalkje dook naar beneden en ving een grote muis … ik hoorde het beestje gillen, en de torenvalk ging er vandoor met de gillende muis.
Ik loop verder en trap bijna op wat grijze balletjes … hé, dat zijn braakballen. Blijkbaar was dit een uitkijkplekje van een uil.
De zon deed ontzettend haar best om door te breken maar kon alleen maar wat gaatjes in het wolkendek vinden.
Na een heleboel buizerds en valken en blauwe kiekendieven te hebben gezien, begon ik aan de weg terug. In de verte zie ik een grote zilverreiger net landen tussen de kraaien.
Als afsluiter zag ik nog twee eekhoorns een boom inrennen.
Al eens een eekhoorn gehoord als ze zich bedreigd voelen? Ze maken een behoorlijk agressief geluid.
En dit was het dan weer voor deze zaterdag.
Mijn “nieuwe” voedertafel trekt blijkbaar niet alleen vogeltjes aan, maar ook een eekhoorn.
Vanuit de berkenboom loert hij naar beneden om te zien of er iets eetbaars te vinden is.
Steeds een stukje lager, dan weer hoger …. hoe moet hij de voedertafel bereiken?
Nog een stukje lager …..
Toch weer een boom in … om de andere kant te verkennen.
Er is alleen maar brood … eten eekhoorntjes brood? Even proeven …
Ja, lekker …
Helaas, ik moet heel dringend naar mijn werk en moet het beestje verstoren door op te staan.
Maar ik ben er van overtuigd dat dit beestje nog heel vaak “vogeltjesbrood” komt jatten de komende winter.
Na een week drukte op het werk, vandaag even een de natuur in. Het leek geen vruchtbare fotodag te worden met grijze luchten en weinig licht. Toch kwam ik nog wat leuke onderwerpen tegen, hoewel het licht inderdaad een probleem was.
Deze Eekhoorn had mij niet in de gaten, dat komt niet vaak voor … meestal is het andersom. Ik durfde daarom niet een stap opzij te doen om die tak niet in beeld te hebben want dan verraad ik mezelf.
Maar even later kwam dat vanzelf goed en opeens had ik het beestje vol in beeld.
Toen ik hierna toch een paar stappen verzette omdat mijn oog op iets anders viel, ging het beestje er meteen vandoor.
Mijn oog viel op een hoop drap in een poeltje wat normaal heel helder is.
Die hoop drap is een heleboel kikkerdril … bewaakt door de eigenaar. Een Bruine kikker.
Een stukje verder kwam ik langs een heleboel omgezaagde bomen. De laatste tijd kijk ik altijd onder wat losse schors want daar zit van alles spannends onder.
Een stuk of zeven Brede Kronkels, een heleboel pissebedden en nog wat andere beestjes die ik niet ken.
En een Grote Aardslak, zijn vorige omhulsel licht nog ernaast.
Er lag ook een boom waar helemaal geen schors meer op zat en ik zag daarop een mooi patroon, ik dacht dat het met mos of de schors te maken had, maar dat was niet zo.
Na wat opzoekwerk weet ik dat dit patroon is gevreten door een kevertje dat Letterzetter heet. Het kevertje heb ik echter niet gezien.
Welkom op Sandra's FOTOblog 