Archive for the ‘Sittard’ Tag
Hoe dit blog anders zou moeten heten weet ik niet. Ik heb wel een paar foto’s gemaakt de afgelopen 2 weken maar er zit niet echt een verhaal in.
Het zijn vooral nog de tuinvogeltjes die wat leven in de brouwerij brengen.



Sja, het is maar een pimpelmees maar ik geniet nog steeds van de zoomkracht van mijn Nikon waarmee de resultaten toch heel wat beter zijn,

Ook de macrofunctie is een heel verschil … met deze camera kun je heel dichtbij maar het is helemaal niet nodig. Op 10 cm afstand is het resultaat nog heel goed.

Nadeeltje … zo dicht bij de grond kijkend zie ik ook al overal onkruid opkomen 😦

Vandaag dan nog even naar de Kollenberg in de hoop nog Blauwe kiekendieven te zien. Maar dat kan ik nu vergeten, alles was omgeploegd en gemaaid.

Dan nog even een tussenstop bij het park. Eerst zag ik een Sijsje…hoewel niet al te gunstig in beeld.

En even later …. jaaa, hij leeft nog.
Na 2 jaar zie ik het leucistische mereltje weer, op nagenoeg dezelfde plek.

Zo te zien mist hij inmiddels een paar tenen maar verder ziet hij er nog goed uit.


Het beestje is helemaal niet bang en kwam zelfs dichterbij mij. Volgende keer eens wat brood meenemen, wie weet.
Gisteren ging ik naar de Kollenberg te Sittard om de “altijd” aanwezige Blauwe Kiekendieven te zien.
Altijd tussen aanhalingstekens want ik bedoel daarmee, in deze tijd van het jaar. MAAR
gisteren waren ze er uiteraard niet, ik heb de laatste tijd veel pech met het vinden van roofvogels terwijl ik signalen krijg dat ze er zijn van vogelkenners. Na drie kwartier zonder succes gewacht te hebben ging ik maar weer op weg terug en zag ik toch nog iets leuks.
Een Woelmuis of Aardmuis (daar ben ik nog niet uit) zat te knabbelen op verse grassprietjes die hier en daar beginnen te groeien en trok zich helemaal niks aan van mij. Het beestje kende geen angst.

Er kwamen nog wandelaars met kinderen bij me staan uit nieuwsgierigheid wat ik daar zag. Het maakte niet uit, 3 van deze muizen doof en blind voor gevaar. Ik stond op 1.5 meter van ze af.

Eigenlijk lijken ze niet op de Rosse Woelmuis, meer op de Noordse maar die komt alleen in de westelijke helft van Nederland voor en niet in Limburg. De holletjes en doorgangen van dor riet wijzen eigenlijk naar de Aardmuis maar die is normaal veel donkerder van kleur. Ik ben benieuwd waar waarneming.nl mee gaat komen.

Genoeg gemuisd …. terug naar de auto, inmiddels begint de lucht ook wat te betrekken en wellicht kan ik nog even langs de uilen rijden. Dat is immers in dezelfde wijk.

In de verte bij het witte huis staat mijn auto geparkeerd. Toch zonde van de Kiekendieven dus voordat ik terugloop kijk ik nog 1 keertje om. Jaaa, daar zweeft 1 Kiek over het veld …. ik ga in snelle looppas terug naar de plek waar ik al eerder stond hopend dat ik nog op tijd ben.

Helaas, zij (het is een vrouwtje) blijft op grote afstand jagen … ze komt niet dichterbij want ze ziet blijkbaar daar haar kostje rennen. Geen goeie foto’s. De afstand is zeker 100 meter als het niet meer is.

Op naar de uilen, hopend op een beter resultaat … maar ook daar geen geluk. Geen uil meer te zien.
Dus, deze keer was ik blij met een MUIS
Brrr, wat was het koud. Toch een stukje gaan lopen want ik wou nu eindelijk mijn nieuwe camera eens uitproberen.
In de verte hoorde ik de roep van een Torenvalk en even later zag ik hem jagen en landen in een hoge boom.

Daar ging hij op zijn gemakje een prooi opvreten.

Dat hapje was al snel verorberd en toen draaide hij zich om. Zo had ik mooi ook nog zijn voorkant op de foto.


Persoonlijk ben ik erg blij met het resultaat. De valk zit op een afstand van zeker 40 meter en hoog in een boom.
Met mijn vorige camera zou dit een wazige pixelvlek zijn en hoewel dit ook niet 100% scherp is doordat ik maximaal heb ingezoomed zijn deze foto’s een aanzienlijke verbetering.
Een geweldige ervaring vandaag.
Iedereen heeft wel een grote conifeer in de tuin, maar niet iedereen heeft deze vol zitten met bijzondere vogels.
Op het eerste gezicht niks te zien, als je het niet weet zou je gewoon voorbij lopen.

Maar … Ik weet het wel, dus ik blijf staan en het genieten kan beginnen. Geniet maar met mij mee zou ik zeggen.

Let wel, dit is gewoon in een tuin in een woonwijk in Sittard waar twee hoge coniferen staan langs de straat.

Deze Ransuil heeft een heel vervelend takje voor zijn gezicht en waar ik ook ging staan, het takje bleef in de weg zitten. Helaas maar het mag de pret niet drukken.

Iets verder naar beneden zitten er nog twee, maar die krijg ik niet goed in beeld. In deze conifeer heb ik er 12 geteld, met een verrekijker. Met het blote oog en camera niet te vinden.

Dankzij Bert, mijn tipgever kon ik dit fenomeen ervaren. Als het donker wordt vliegen ze allemaal uit en hij heeft er vorige week maar liefst 57 geteld. En dat zit allemaal in twee coniferen.
De laatste twee foto’s zijn door hem gemaakt.
Nu alle sneeuw weg is word ik niet echt vrolijk van het uiterlijk buiten.
Alles ziet er verlept en afgepeigerd uit, zelfs als de zon schijnt.

Vogels zag je ook niet in dit gebied, ja een heleboel Gaaien. Die hoorde je overal.
Niet gedacht nog eens blij te worden van een paar Nijlganzen … bij gebrek aan beter.


Normaal staat hier niet veel water, is het meer een beetje een moerassig gebied. Maar door alle gesmolten sneeuw en regen is er een heuse poel ontstaan, maar zonder vogels.

Het ijs is nog niet helemaal verdwenen, dat levert een grappige spiegeling op.

Nee, een wandeling die alleen een frisse neus opleverde … maar verder heel onbevredigend.

Op de valreep toch nog een mooie vogel gespot, maar niet op de foto … een heuze Havik.
Deze zwam viel me op door zijn prachtige rode kool kleur. Maar hoe die heet weet ik nog steeds niet. Iemand ???

Ik was al terug bij mijn auto toen ik achtervolgd werd door een horde Staartmeesjes. Altijd leuk die keuvelende druktemakertjes. Jammer van die tak dan weer.
