Vandaag trotseerde ik de stevige wind en ging eens kijken aan de Belgische zijde van de Limburgse Maas.
Tegenover de Koeweide van Grevebicht ligt Elen, een klein dorpje in België met wat plassen die aan de Maas liggen. Deze plassen waren nu 1 grote plas geworden door het hoge water.
Mijn bedoeling was om er helemaal omheen te lopen, maar daar kwam ik halverwege op terug. Het was te ver .. Te groot geworden en ook te nat.
Vogelleven was er heel veel. Wel veel van hetzelfde … Ganzen en ganzen en nog eens ganzen.
Kleine ganzen, grote ganzen … Een tweetal futen, veel aalscholvers en wilde eenden. Een koppeltje kuifeenden en wat meerkoeten.
Het water is veel hoger geweest dan nu, dat is te zien aan de vele rotzooi die overal ligt. Een heel lelijk gezicht en ik vraag me af wie dat allemaal gaat opruimen.
Het weer is zeer afwisselend vandaag. Zon en donkere wolken wisselen elkaar af. Een uitzichtfoto van het dorpje Elen.
Er waren ook een flinke groep brilduikers. Vrij kleine eenden die vliegensvlug er vandoor gingen als ze een camera op zich gericht voelden.
Ik had ze graag wat beter op de foto gehad, maar ja … probeer ze maar eens te volgen met die flinke wind.
Ze hebben een prachtige zwart/witte tekening zoals te zien is op de volgende, helaas onscherpe, foto.
Ik maak nog een paar foto’s van het meer, het hoge water …. en dan ben ik wel genoeg uitgewaaid.
En toen snel naar huis om naar de 1500 meter schaatsen te gaan kijken.
Net als vandaag was het gisteren prachtig weer. Hoog tijd om weer eens naar de Kollenberg te gaan.
Startend bij Watersley zag ik allereerst een jagende havik. Een boom vol kneutjes was plotseling doodstil. Toen de havik uit beeld verdween begon ook meteen het gekeuvel weer opnieuw.
Het was hier nog heerlijk rustig, afgezien van alle vogeltjes die je overal hoorde in opperbeste stemming.
Een geelgors deed ook al behoorlijk zijn best om een vrouwtje te imponeren. Zij was niet ver weg … Ik zag haar wegvliegen.
Ik zelf had ook wel zin om te fluiten, genieten was het met dit weer.
Op de Kollenberg zelf was het wat minder leuk …. Druk, druk, druk. Honden renden overal door de velden en mensen waren allen uitgelaten.
Plots vraagt iemand mij, ben jij Sandra? Ja, dat ben ik. Bleek dat deze mensen mijn blog toevallig een week geleden ontdekt hadden. Dat was wel leuk.
Op de Kollenberg deze dag alleen maar een torenvalkje gezien en een flink aantal veldleeuwerikken. En verder nog 2 jagende blauwe kiekendieven.
Nou ja, dat is niet helemaal waar. Er vlogen ook andere grote groepen vogeltjes … Dat kan van alles zijn. Kneutjes of groenlingen of …. zeg het maar.
Ondanks de drukte … Heb ik toch een paar uurtjes genoten.
En dan vind ik in eigen tuin ook nog een eekhoorn. Angstig houdt die zich doodstil, hopend dat ik snel weer vertrek. Dat deed ik dan ook na 1 fotootje.
Bij toeval kwam ik dit filmpje tegen van een reiger die vist met brood.
Jaja, echt waar. Een hele slimme reiger die met behulp van wat brood in korte tijd zijn maag helemaal vult.
Eerst tuurt hij maar wat in het water dus niet meteen afzetten. Als zijn trucje niet snel genoeg werkt, probeert hij het een stukje verderop … Heel bijzonder vind ik.
Ik vraag me al een tijdje af, waar zijn de vogeltjes.
In mijn tuin zijn ze op 1 hand te tellen, in de open natuur vallen de aantallen ook tegen. Vandaag was het wederom een beetje grauw weer, met af en toe een paar zonnestraaltjes. Toen ik er even uit wou was het al half drie, vrij laat dus.
Eventjes naar het park, voor een kort bezoekje. De behoefte aan wat frisse lucht, en niet zozeer aan veel lichaamsbeweging.
Het bleek een uitstekende keuze om hier naartoe te gaan.
Binnen tien minuten had ik prijs …. 🙂
Zo’n 40 meter voor me zie ik een fel blauw wezentje, yes, een ijsvogeltje …. Eindelijk weer eens iets leuks voor de lens.
Als ik dichterbij kom kijkt ze even opzij …
Maar vogels in een stadspark zijn net ietsje minder schuw, of de honger overheerst want daarna tuurt ze gewoon weer naar het water, op zoek naar visjes.
“Ze” want het is een zij … Duidelijk te zien aan de lichte onderkant van haar snavel. Mannetjes hebben een geheel zwarte snavel.
Als ik binnen de 20 meter van haar kom vliegt ze toch weg … Een blauwe flits die over het water scheert.
Geeft niet, ik ben al blij met de resultaten die ik tot nu heb behaald.
Ik vervolg mijn wandelingetje over het monumentale stenen sluisje.
Aan de andere kant loop ik nogmaals langs de beek en gues what?
Mevrouw ijsvogel is terug en heeft zojuist een visje gevangen.
Ze slaat het visje een paar maal met de kop op de steen en draait dan behendig het visje zodat de kop als eerste naar binnen glijdt. Hap slik en weg …
Meteen na dit hapje vliegt ze weg … en ik ga voldaan naar huis.
Een natuurgebied dat bij Roosteren in Limburg hoort, en tegen de Belgische grens aanligt, heet De Rug. Het ligt langs de Maas met aan de andere kant van de rivier het leuke plaatsje Maaseik.
Een gebied waar langharige koeien uitgezet zijn en Konikpaarden voltallig aanwezig zijn.
Hoewel de Konikpaarden aan de andere kant van een drukke weg in de weer waren en dat gebiedje heet dan weer anders, namelijk Kokkelert. Hier wilde ik aanvankelijk gaan wandelen want een paar weken geleden zag het er hier heel aantrekkelijk uit. Nu was echter alles gesnoeid en was er op de paarden na geen leven meer te bespeuren.
Snel dus naar De Rug, waar alles vol staat met bloeiend kruid.
Het hele gebied ziet eruit als dit, met dierenpaadjes erdoorheen. Een garantie voor veel insecten. Zo waren er giga veel bruine zandoogjes en ook heel veel distelvlinders van de partij.
Maar ook citroenvlinders, dagpauwogen en kleine vosjes.
Een bekend geluidje hoor ik niet ver bij me vandaan … Een vogeltje dat haar territorium al ratelend verdedigt. Een vrouwtje roodborsttapuit houdt mij goed in de gaten.
Ik heb echter meer oog voor een heel klein dikkopje. Zal het een geelsprietdikkopje zijn?
Nee helaas, het is een zwartsprietdikkopje … Hoewel die eigenlijk net zo leuk zijn, maar dan wat meer voorkomend.
Een stukje verderop zie ik nog zo’n dikkopje.
Van deze ben ik niet zeker … zijn sprieten hebben wel wat kleur, maar ook weer niet heel duidelijk.
Om me heen vliegen minstens 5 torenvalkjes … zouden het nog jongen zijn? Ze maken allerlei vreemde geluiden en blijven ook bij elkaar in de buurt. Behalve eentje. Die zit in alle rust om zich heen te koekeloeren op een dode boom.
Zo is er hier van alles te zien … op een paar hectare onkruid.
Na een blik op de kerk van Maaseik houd ik het voor gezien. Misschien kom ik nog een keertje hier naar toe, wie weet.
Bestel jij wel eens online? Om www.waarneming.nl te sponsoren is het wellicht een kleine moeite om voortaan je online bestellingen te doen door via Sponsorkliks naar een webwinkel te gaan. Daarmee steun je een goed doel zonder dat het je zelf een cent kost. Sterker nog, soms geniet je zelfs van een korting!
Bezichtigingen
384.243 hits
Zoek je iets? Misschien vind je het wel op mijn blog!
Een mooi alternatief als je niet in een strandhotel wilt verblijven is dit landgoed Casas Valleparaízo te Camacha. 20 minuten van zee en de airport maar wel al in de bergen en mooie natuur. Via www.sunweb.nl kun je een reis boeken naar deze bungalows in combinatie met een auto en vliegtickets waardoor je een stuk voordeliger uitbent.
Wil jij graag voor je vakantie weten wat er zoal te zien is? De bestemmingen die wij bezocht hebben kun je hier bekijken met zeer veel foto's van natuur, flora en fauna.
I previously worked as a news and sports photographer. Recently I have been enjoying wildlife photography. My approach toward bird photos is similar to sports photography. I attempt to capture mostly action and hopefully a unique perspective.
Welkom op Sandra's FOTOblog 