Archief voor de ‘limburg’ Categorie
Afgelopen zaterdag ging ik mijn geluk eens beproeven in de Koeweide van Grevenbicht.
Er worden hier heel wat vogels geteld door een aantal vogelaars dus ik dacht, met die 42 x zoom ga ik ook eens aan de bak.
Ik parkeer de auto en begin mijn wandeling langs de Maas.
Ik kan heel veel vogels horen, maar niet zien. Aan de overkant, achter het bosje liggen grote plassen waar ik laatst met hoogwater nog was. Daar is het druk, dat hoor ik zo. Er is echter geen brug om er naartoe te lopen en ik heb ook geen zin om eerst naar België te rijden. Bovendien staan de “trektellers” ook altijd aan deze kant.
De enige vogels die ik in eerste instantie zie zijn een paar nijlganzen.
Wat er overvliegt zijn alleen maar aalscholvers en een enkele meeuw. Af en toe wat grauwe ganzen die op een 400 meter afstand voorbij vliegen om neer te strijken in de plassen aan Belgische zijde.
Het is toch pas 10 uur in de ochtend, maar blijkbaar toch al te laat om veel te zien.
Dan richt ik me toch maar weer op de kleine beestjes, hoewel ik me voorgenomen had om dat deze keer niet te doen. Ik kan het niet laten.
Eerst zie ik een stuk of vijf bessenwantsen.
Er vliegen wel honderd dagpauwogen rond, maar die laat ik vandaag echt achterwege. Ik zie een koninginnepage … Die heb ik veel liever op de foto. Helaas, deze grote vlinder heb ik drie keer zien vliegen en daar bleef het bij.
Ondertussen hoor ik hier toch ook allerlei vogeltjes zingen. Ik zie een man rietgors op de top van een jong boompje en ook zie en hoor ik een aantal grasmussen.
Ik heb vele foto’s geschoten van grasmussen maar het resultaat valt tegen, ondanks dat ik nog wel een statief had meegenomen. Nee, beestjes … die liggen me toch veel beter. Deze vliegen bijvoorbeeld … Ze zijn niet bepaald gemakkelijk aangelegd. Ze deden er alles aan om het me zo moeilijk mogelijk te maken maar uiteindelijk is het me toch gelukt.
Snuitvliegen. Waarom ze zo heten hoef ik vast niet uit te leggen.
Ondertussen hoor ik achter me een hoop gekletter. Het geluid blijkt de landing van een groep zwanen te zijn. Dat is vervolgens geen moeite om daar wat leuke plaatjes van te schieten.
Terug naar de bloemetjes want daar wemelt het van leven.
Opeens valt mijn oog op een stel oranje/rode vliegen. Ik weet meteen dat het rouwvliegen zijn …
De meeste mensen kennen alleen de grote en de kleine zwarte exemplaren rouwvlieg. Deze versie hier is zeldzaam. Het is ofwel bibio anglicus of bibio hortulanus. Beiden zijn een rode lijst soort en zien er vrijwel hetzelfde uit. Het meest waarschijnlijk is de anglicus omdat die wat vroeger vliegt dan de horulanus.
Hoe dan ook, ze hebben best een grappige kop vind ik. Net of ze een gasmasker op hebben.
Wat vliegt de tijd. Ik ben al zeker drie uur aan de wandel. Snel begin ik aan de terugweg.
Met nog een laatste foto van de zwanen neem ik afscheid van een paar heerlijke zonnige uurtjes op een stil plekje natuur.
Een stukje van het IJzeren bos in Susteren waar ik vaak kom en waar ik nog nooit een mens ben tegengekomen, leek me zeer geschikt om de carnaval te ontwijken.
Ook deze keer was er geen mens te bekennen.
Maar stil was het er allerminst … Een fluitconcert van jewelste door vele verschillende vogeltjes. Heel wat mooier om naar te luisteren dan hoempapa liedjes.
Toch kon ik niet zo heel veel vogeltjes zien … Ik zag wel meerdere bonte spechten, boomkruipers en boomklevers. Een echt lentegevoel kreeg ik toen ik een tjiftjaf hoorde en zag. Ik heb de genoemde soorten ook allemaal op de foto, maar niet erg goed gelukt.
Op een plekje waar ik even van de zon zat te genieten hoorde ik de bekende zachte geluidjes van staartmeesjes. Opvallend hoe nieuwsgierig die beestjes toch altijd zijn. In tegenstelling tot andere vogeltjes komen staartmeesjes juist steeds dichter in je buurt, zo dichtbij als ze durven.
Twee groene spechten eten mieren in een grasveld. Ze zagen mij eerder als ik hun, dus gingen ze er als een speer vandoor.
Staand aan de Geleenbeek, hoor ik een ijsvogel roepen. Twee seconden later vliegt ze over het water aan me voorbij.
Ik volg de beek in de richting waarop de ijsvogel gevlogen is. Op een aantal meters van mij, in een stukje weiland zie ik een veldleeuwerik. Voor mij de eerste keer dat deze soort niet wegvliegt de hoogte in, maar rustig verder foerageert zonder zich iets aan te trekken van mij.
Het ijsvogeltje zie ik echter niet meer. Ik steek de provinciale weg over om daar de beek verder te volgen. Hier ben ik nog nooit eerder geweest.
Ik tref verschillende aardhommels, yes … Het wordt echt lente. Op een verse koeienvla zitten een hele bups strontvliegen. Lelijke beestjes? Ja, maar toch leuk om als eerste insecten van dit jaar vast te leggen.
Het is een wat ingewikkeld plaatje. Een ander soort vlieg (of is het een vrouwtje??) wordt belaagd door een harige man, die vervolgens weer weggetrokken wordt door een andere harige man. Ik zie vooral veel poten haha.
Dan zie ik een zilverreiger over me heen vliegen. Een heel eind verder landt die in een hoge boom.
Er is hier verder niet veel te zien. Ik draai me om en loop terug. Dan hoor ik plots die ijsvogel weer. Ik blijf stokstijf staan en het beestje land warempel vlak voor me op een tak. Ik schiet snel 1 foto en dan heeft ze me gezien. Vliegensvlug gaat ze er weer vandoor.
Lekker opgeknapt van deze lentedag loop ik terug naar mijn auto.
Vandaag trotseerde ik de stevige wind en ging eens kijken aan de Belgische zijde van de Limburgse Maas.
Tegenover de Koeweide van Grevebicht ligt Elen, een klein dorpje in België met wat plassen die aan de Maas liggen. Deze plassen waren nu 1 grote plas geworden door het hoge water.
Mijn bedoeling was om er helemaal omheen te lopen, maar daar kwam ik halverwege op terug. Het was te ver .. Te groot geworden en ook te nat.
Vogelleven was er heel veel. Wel veel van hetzelfde … Ganzen en ganzen en nog eens ganzen.
Kleine ganzen, grote ganzen … Een tweetal futen, veel aalscholvers en wilde eenden. Een koppeltje kuifeenden en wat meerkoeten.
Het water is veel hoger geweest dan nu, dat is te zien aan de vele rotzooi die overal ligt. Een heel lelijk gezicht en ik vraag me af wie dat allemaal gaat opruimen.
Het weer is zeer afwisselend vandaag. Zon en donkere wolken wisselen elkaar af. Een uitzichtfoto van het dorpje Elen.
Er waren ook een flinke groep brilduikers. Vrij kleine eenden die vliegensvlug er vandoor gingen als ze een camera op zich gericht voelden.
Ik had ze graag wat beter op de foto gehad, maar ja … probeer ze maar eens te volgen met die flinke wind.
Ze hebben een prachtige zwart/witte tekening zoals te zien is op de volgende, helaas onscherpe, foto.
Ik maak nog een paar foto’s van het meer, het hoge water …. en dan ben ik wel genoeg uitgewaaid.
En toen snel naar huis om naar de 1500 meter schaatsen te gaan kijken.
Net als vandaag was het gisteren prachtig weer. Hoog tijd om weer eens naar de Kollenberg te gaan.
Startend bij Watersley zag ik allereerst een jagende havik. Een boom vol kneutjes was plotseling doodstil. Toen de havik uit beeld verdween begon ook meteen het gekeuvel weer opnieuw.
Het was hier nog heerlijk rustig, afgezien van alle vogeltjes die je overal hoorde in opperbeste stemming.
Een geelgors deed ook al behoorlijk zijn best om een vrouwtje te imponeren. Zij was niet ver weg … Ik zag haar wegvliegen.
Ik zelf had ook wel zin om te fluiten, genieten was het met dit weer.
Op de Kollenberg zelf was het wat minder leuk …. Druk, druk, druk. Honden renden overal door de velden en mensen waren allen uitgelaten.
Plots vraagt iemand mij, ben jij Sandra? Ja, dat ben ik. Bleek dat deze mensen mijn blog toevallig een week geleden ontdekt hadden. Dat was wel leuk.
Op de Kollenberg deze dag alleen maar een torenvalkje gezien en een flink aantal veldleeuwerikken. En verder nog 2 jagende blauwe kiekendieven.
Nou ja, dat is niet helemaal waar. Er vlogen ook andere grote groepen vogeltjes … Dat kan van alles zijn. Kneutjes of groenlingen of …. zeg het maar.
Ondanks de drukte … Heb ik toch een paar uurtjes genoten.
En dan vind ik in eigen tuin ook nog een eekhoorn. Angstig houdt die zich doodstil, hopend dat ik snel weer vertrek. Dat deed ik dan ook na 1 fotootje.
Ik vraag me al een tijdje af, waar zijn de vogeltjes.
In mijn tuin zijn ze op 1 hand te tellen, in de open natuur vallen de aantallen ook tegen. Vandaag was het wederom een beetje grauw weer, met af en toe een paar zonnestraaltjes. Toen ik er even uit wou was het al half drie, vrij laat dus.
Eventjes naar het park, voor een kort bezoekje. De behoefte aan wat frisse lucht, en niet zozeer aan veel lichaamsbeweging.
Het bleek een uitstekende keuze om hier naartoe te gaan.
Binnen tien minuten had ik prijs …. 🙂
Zo’n 40 meter voor me zie ik een fel blauw wezentje, yes, een ijsvogeltje …. Eindelijk weer eens iets leuks voor de lens.
Als ik dichterbij kom kijkt ze even opzij …
Maar vogels in een stadspark zijn net ietsje minder schuw, of de honger overheerst want daarna tuurt ze gewoon weer naar het water, op zoek naar visjes.
“Ze” want het is een zij … Duidelijk te zien aan de lichte onderkant van haar snavel. Mannetjes hebben een geheel zwarte snavel.
Als ik binnen de 20 meter van haar kom vliegt ze toch weg … Een blauwe flits die over het water scheert.
Geeft niet, ik ben al blij met de resultaten die ik tot nu heb behaald.
Ik vervolg mijn wandelingetje over het monumentale stenen sluisje.
Aan de andere kant loop ik nogmaals langs de beek en gues what?
Mevrouw ijsvogel is terug en heeft zojuist een visje gevangen.
Ze slaat het visje een paar maal met de kop op de steen en draait dan behendig het visje zodat de kop als eerste naar binnen glijdt. Hap slik en weg …
Meteen na dit hapje vliegt ze weg … en ik ga voldaan naar huis.
Welkom op Sandra's FOTOblog 